رد شدن به محتوای اصلی

جنگ‌های سرمایه

جنگ در اوکراین با باری از وحشت ادامه دارد و تخمین زده می‌شود که ۲۰ تا ۳۰ هزار قربانی در هر دو جبهه داشته باشد. این مناقشه گرفتارِ رقابتی جهانی است و برخی از قدرت‌های بزرگ امپریالیسم را درگیر در جنگی نیابتی نشان می‌دهد: روسیه، آمریکا، اتحادیهٔ اروپا. از این رو با طبلِ بسیجِ مداخله‌گرایانه و تعصبات ناسیونالیستی همراه است. اما سوال اینجاست که چه تعداد جنگ کوچک سرمایه‌داری وجود دارد که در بی‌توجهی تلویزیون و مطبوعات به مسیر خونین خود ادامه می‌دهند؟ انستیتو بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم (SIPRI) تخمین زده است در سال ۲۰۲۰ حدود ۴۰ جنگ منجر به مرگ-و-میر با ۱۲۰ هزار مرگ (حدود ۳۳۰ مرگ در روز) روی داده است. دو مورد درگیری بین دولت‌ها؛ ارمنستان و آذربایجان، هند و پاکستان. دو مورد درگیری بین دولت‌ها و سازمان‌های ملّی؛ دولت ترکیه و کردها، دولت اسرائیل و فلسطینی‌ها. دو مورد جنگ درون دولتی بزرگ؛ در افغانستان با ۲۱ هزار کشته و در یمن با ۲۰ هزار کشته. حدود بیست درگیری درون دولتی با شدت بالا، از هزار تا ۱۰ هزار قربانی: سوریه، عراق، لیبی، مالی، نیجر، بورکینافاسو، نیجریه، جمهوری آفریقای مرکزی، کامرون، کنگو، موزامبیک، اتیوپی، سودان جنوبی، سومالی، فیلیپین، هند، برمه، مکزیک، کلمبیا.

جنگ دیگری نیز وجود دارد که باید به آن پرداخت و آن جنگی روزانه بین سرمایه و مزدبگیران است. تخمین زده می‌شود روزانه ۶٬۳۰۰ مرگ در اثر کار یا بیماری‌های شغلی در جهان روی می‌دهد که این رقم به ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در سال می‌رسد. در جنگ بزرگ جهانی ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸، ده میلیون سرباز در مدت کمی بیش از چهار سال کشته شدند، برابر با تعداد قربانیان در محل کار در طول چهار سال؛ توگویی یک جنگ جهانی دائمی بین کارفرمایان و پرولتاریا وجود دارد. وقتی از سوسیالیسم یا بربریت سخن گفته می‌شود، می‌توان به چیزی که پیش روست، به تهدیدی در آینده که تنها از دور ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، فکر کنیم. ولی بربریت اینجاست، امری روزمره است، در گورهای دسته‌جمعی در بوچا، در زیرزمین ماریوپُل، در میان سربازان روسی اعزامی به قتل‌عام، در ده‌ها جنگ فراموش شده، در مزارع یا پایین داربست‌های ساختمان‌های مجاورمان. شما نمی‌توانید وانمود به ندانستن کنید؛ باید چشمانتان را باز کرده و به‌عنوان اول‌شخص مبارزه کنید. مبارزه برای کمونیسم تنها راه حل است.

— ترجمهٔ Guerre del capitale از صفحهٔ ۲۴ ماهنامهٔ lotta comunista، سال ۵۸، شمارهٔ ۶۲۰، آوریل ۲۰۲۱

پست‌های معروف از این وبلاگ

جنگ دوازده‌روزه و اسطوره‌ی ان.پی.تی / گوئیدو لاباربرا

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای ...

بمب بر سر ایران و اسرائیل / جان‌لوکا دِسیمونه

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای تح...

تظاهرات برای غزه، میان خودانگیختگی و سوءاستفاده‌ی سیاسی: دیدگاهی انترناسیونالیستی

در هفته‌های اخیر، تظاهرات گسترده‌ای در سراسر ایتالیا درباره‌ی خاورمیانه، غزه و بحران انسانی جاری در فلسطین برگزار شده است. این یادداشت، تأملی است بر تظاهراتی که خود در آن شرکت داشتم و بر پیوند آن با وضعیت خاورمیانه و صحنه‌ی بین‌المللی. این‌که تعداد زیادی از مردم، به‌ویژه جوانان، برای اعتراض به نسل‌کشی، به خیابان‌ها می‌آیند، پدیده‌ای مثبت است. آن‌ها نه جلوی تلویزیون نشسته‌اند و نه در شبکه‌های اجتماعی غرق شده‌اند، بلکه انتخاب می‌کنند در «دنیای واقعی» صدای خود را به گوش همگان برسانند. این امر اهمیت زیادی دارد، زیرا در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که با وجود بمباران روزانه‌ی تصاویر و اخبار تلخ جنگ و کشتار، از نظر سیاسی هنوز بسیار منفعل است. در زندگی روزمره، چه در محیط‌های کاری و محله‌ها، چه در مدارس و دانشگاه‌ها، نشانی از جنبشی چشمگیر دیده نمی‌شود. دیدن هزاران جوان و کارگر در خیابان‌ها نشانه‌ای مثبت است و فرصتی برای پیوند دادن انرژی خام با روشنگری سیاسی سازمان‌یافته و درگیر کردن آنان در مبارزه‌ای انترناسیونالیستی فراهم می‌کند. این تظاهرات دو روح داشت: از یک‌سو اعتراض به کشتار و توحش دولت اسر...