رد شدن به محتوای اصلی

قبضِ گاز

بیش از ۲۰۰ معترض در قزاقستان کشته شدند و تا ۸۰۰۰ نفر دستگیر شدند: پیدا کردن آن‌ها در بازداشتگاه‌هایِ پلیس و زندان‌ها تقریباً غیرممکن است، شاید این‌ها ناپدیدشدگانِ بعدی باشند. اخبار با هم همپوشانی دارند: اعتراض‌ها به افزایشِ قیمتِ گازِ مایع همزمان شد با افزایشِ تنش بینِ صاحبانِ قدرتی بر سرِ تقسیمِ درآمدِ هنگفتِ فروشِ نفت و گاز و تشنجِ ناشی از پایانِ دورهٔ سی‌سالهٔ رژیمِ نظربایف که جانشینِ سرمایه‌داریِ دولتیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی شده بود. اما یک چیز مسلم است: اعتراض در ژاناوزن، مرکزِ صنعتِ پتروشیمی و گاز آغاز شد، جایی که همین ده سال پیش، در دسامبرِ ۲۰۱۱، اعتصاب برای دستمزد و شرایطِ کار در خون سرکوب شد. ده‌ها قربانی، صدها دستگیری؛ تا دیروز بدترین قتلِ عامِ مبارزهٔ کارگران در تاریخِ قزاقستان.

اکنون که نیروهایِ ویژهٔ روسیه بازگشت به نظم را تضمین کرده‌اند، سکوت حاکم است. قزاقستان کشوری سرشار از انواعِ منابعِ معدنی است. خطوطِ لولهٔ نفت و گاز آن را به روسیه، غرب و چین متصل می‌کند. شرکت‌هایِ بزرگِ جهان از جمله شِورون، اِکسون، شِل، بی‌پی، اِنی، CNPC چین در آنجا سرمایه‌گذاری می‌کنند. در حالی که تمرکز بر بحرانِ اوکراین در غرب است، هیچکس در آسیایِ مرکزی واقعاً نمی‌خواست نقشِ مسکو را به عنوانِ ژاندارمِ منطقه‌ای به چالش بکشد.

این تنها موردی نیست که گاز و نفت با دلیلِ دولت‌ها برایِ سکوت در برابر بدترینِ قساوت‌ها نردِ عشق می‌بازند. بر اساس گزارشِ ISPI، در یک سال، به ازاء ۶۵٬۰۰۰ مهاجری که به ایتالیا رسیدند، حداقل ۱٬۶۰۰ انسان غرق شده، و ۳۱٬۰۰۰ نفر توسطِ گاردِ ساحلیِ خودخواندهٔ لیبی تعقیب و بازگردانده شدند. در اینجا بیش از همه ENI، توتال، رپسول، و شل هستند که گاز و نفت را با رهبران لیبی به اشتراک می‌گذارند. در همین حال، هزاران نفر از مردمِ ناامید به اردوگاه‌هایِ کارِ اجباری که به تازگی موفق به فرار از آن شده بودند، رانده می‌شوند. آن‌ها ناپدیدشدگانِ امپریالیسمِ ایتالیا و اروپا هستند. وقتی آب را برایِ ماکارونی می‌جوشانیم و سس در تابه می‌جوشد این را در نظر داشته باشید: بهبودِ اوضاعِ اقتصادی پس از بحرانِ همه‌گیری باعثِ افزایشِ سرسام‌آورِ قیمتِ گاز شده است، اما در میانِ مواردِ متفرقهٔ پنهان شده در قبضِ گاز، کارگرانِ قزاق هستند که از سر هدفِ گلوله قرار گرفتند و پناهندگانی که به زور به پشتِ سیم‌خاردارهایِ اردوگاه‌هایِ لیبی بازگردانده شده‌اند. رزا لوکزامبورگ گفته بود: سوسیالیسم یا بربریت. بربریت اینجاست، حتیٰ از اجاقِ آشپزخانه بیرون می‌خزد. مبارزه برایِ کمونیسم تنها راه برای عادت نکردن به وحشت است.

— ترجمهٔ La bolletta del gas از صفحهٔ ۲۴ ماهنامهٔ lotta comunista، سال ۵۸، شمارهٔ ۶۱۷، ژانویهٔ ۲۰۲۲

پست‌های معروف از این وبلاگ

جنگ دوازده‌روزه و اسطوره‌ی ان.پی.تی / گوئیدو لاباربرا

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای ...

بمب بر سر ایران و اسرائیل / جان‌لوکا دِسیمونه

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای تح...

تظاهرات برای غزه، میان خودانگیختگی و سوءاستفاده‌ی سیاسی: دیدگاهی انترناسیونالیستی

در هفته‌های اخیر، تظاهرات گسترده‌ای در سراسر ایتالیا درباره‌ی خاورمیانه، غزه و بحران انسانی جاری در فلسطین برگزار شده است. این یادداشت، تأملی است بر تظاهراتی که خود در آن شرکت داشتم و بر پیوند آن با وضعیت خاورمیانه و صحنه‌ی بین‌المللی. این‌که تعداد زیادی از مردم، به‌ویژه جوانان، برای اعتراض به نسل‌کشی، به خیابان‌ها می‌آیند، پدیده‌ای مثبت است. آن‌ها نه جلوی تلویزیون نشسته‌اند و نه در شبکه‌های اجتماعی غرق شده‌اند، بلکه انتخاب می‌کنند در «دنیای واقعی» صدای خود را به گوش همگان برسانند. این امر اهمیت زیادی دارد، زیرا در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که با وجود بمباران روزانه‌ی تصاویر و اخبار تلخ جنگ و کشتار، از نظر سیاسی هنوز بسیار منفعل است. در زندگی روزمره، چه در محیط‌های کاری و محله‌ها، چه در مدارس و دانشگاه‌ها، نشانی از جنبشی چشمگیر دیده نمی‌شود. دیدن هزاران جوان و کارگر در خیابان‌ها نشانه‌ای مثبت است و فرصتی برای پیوند دادن انرژی خام با روشنگری سیاسی سازمان‌یافته و درگیر کردن آنان در مبارزه‌ای انترناسیونالیستی فراهم می‌کند. این تظاهرات دو روح داشت: از یک‌سو اعتراض به کشتار و توحش دولت اسر...