رد شدن به محتوای اصلی

در اعماقِ طبقهٔ کارگر

همه‌گیریِ قرن طوفانی است که فروکش نمی‌کند. پس از ثبتِ ۴۰ میلیون ابتلاء و بیش از یک میلیون قربانیِ رسمی، شاید دو میلیون بر اساسِ تخمین‌ها در موردِ مرگ-و-میر بیش از حدِ عادیِ سال‌هایِ گذشته، دوباره به اوجِ خود باز می‌گردد. در جدالِ بینِ قدرت‌ها، چین در مقامِ برنده است: به نظر می‌رسد چین همه‌گیری را کنترل کرده است و صنعت و خدمات در حالِ بازگشایی هستند. از سویِ دیگر، ایالاتِ متحدهٔ آمریکا و اروپا به سمتِ موجِ جدیدی از مواردِ ابتلاء حرکت می‌کنند که بر چرخهٔ اقتصادی سایه‌هایِ تاریکِ بیشتری می‌اندازد. ساختارهایِ سیاسی و نظامِ سلامت در اوجِ تنش قرار دارند. در آمریکا، عوام‌فریبیِ عجولانهٔ دونالد ترامپ که بر اساسِ دلایلی درست برخلافِ مهارِ همه‌گیری و ناشی از عدمِ تحملِ سیاست‌هایِ کنترلی توسطِ تولیدکنندگانِ کوچک و بزرگ بود در انتخابات مورد قضاوت قرار گرفت؛ در اروپا، مدیران در تلاش هستند تا بینِ افزایشِ مواردِ ابتلاء، اقداماتِ سختگیرانهٔ فزایندهٔ کنترلی و تهدیدهایِ شورش‌هایِ ژاکریِ مالیِ خرده‌بورژوازیِ بخش‌هایِ گردشگری و کترینگ (رستوران‌ها، بارها و …) حرکت کنند. تقریباً در همه‌جایِ قارهٔ کهن، دولت‌ها و مقاماتِ محلی یکدیگر را متهم می‌کنند که آماده نبودند و دنبالِ مقصر برایِ سرزنش هستند. بدبختانِ دورو شایعاتِ انکارِ ویروس را می‌پراکنند و کلاهبردارانِ پارلمانتاریسم از این فرصت برای جلبِ نارضایتیِ خرده‌بورژوازی استفاده می‌کنند.

و اما طبقهٔ ما، طبقهٔ جهانیِ کارگر، به دلیلِ همه‌گیری قطعه‌قطعه شده است. میلیون‌ها نفر در خطِ مقدمِ جبهه یا در معرضِ بحران در شرایطِ به غایت شکننده هستند، چالش‌های قدیمی و جدید به شرایطِ سختِ کاری، یا موقعیتِ دردناکِ کسانی که شغلِ خود را از دست داده‌اند اضافه شده است: مهاجرانی که در تعقیبِ «رویایِ اروپایی» پس از فرار از جنگ و همه‌گیری هستند ممکن است در کانالِ مانش با مرگ روبرو شوند. حتّیٰ انجامِ کارهای سادهٔ روزمره مانند تهیهٔ خوراک برایِ افرادِ آسیب‌پذیر به ویژه در زمانِ قرنطینهٔ دوم دردناک می‌شود. باشگاه‌های کارگرانِ انترناسیونالیستِ ما ده‌ها سال است که خانه-به-خانه واقعیتِ محله‌هایِ بزرگِ کارگری را می‌شناسند. وقت آن است که عمیقاً با طبقهٔ خود صحبت کنیم. زمانِ همبستگیِ ملموس و نشریه‌ای است که صدایی راستگو در میانهٔ گرد و غبار سردرگمی و عوام‌فریبی است.

— ترجمهٔ Nel profondo della classe از صفحهٔ ۲۴ ماهنامهٔ lotta comunista، سال ۵۶، شمارهٔ ۶۰۲، اکتبر ۲۰۲۰

پست‌های معروف از این وبلاگ

جنگ دوازده‌روزه و اسطوره‌ی ان.پی.تی / گوئیدو لاباربرا

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای ...

بمب بر سر ایران و اسرائیل / جان‌لوکا دِسیمونه

مقدمه‌ی مترجم نوشته‌ای که در پی می‌آید چند روز پس از آتش‌بس موقت میان ایران و اسرائیل نوشته شده و سعی در توضیح وضعیت با توجه به روابط بین دولت‌ها دارد. اهمیت این نوشته از آن روست که دیدی واقع‌بینانه از روابط بین‌الملل ارائه و نشان می‌دهند چگونه حقوق بین‌الملل اسطوره‌هایی بیش و ایدئولوژی لیبرال مانعی برای دیدن واقعیت نیستند و این «قانونِ قدرت» است که تعیین‌کننده است و نه «قدرتِ قانون». طبقه‌ی کارگر اگر مدعی بدیلی در برابر توحش سرمایه‌داری حاکم در سطح جهان است، باید بتواند از واقعیات بین قدرت‌ها آگاه باشد تا نه‌تنها ابزاری در دست بورژوازی داخلی یا خارجی نباشد بلکه بتواند سیاست طبقاتی خود را در کشور، بلکه در مقیاس بین‌المللی پیگیری کند. مارکس در نطق افتتاحیه‌ی انجمن بین‌الملل کارگران (انترناسیونال اول) می‌گوید توحش جنگ‌های سرمایه‌داری «به طبقه‌ی کارگر آموخته است که موظف است به رموز سیاست بین‌الملل مسلط شود، اقدامات دیپلماتیک دولت خودی را مشاهده کند، و اگر لازم شد با تمامی ابزارهای موجود در برابر آن واکنش نشان دهد.» [۱] ما اصرار داریم که نظریه‌ی امپریالیسم لنین هنوز بهترین ابزار برای تح...

تظاهرات برای غزه، میان خودانگیختگی و سوءاستفاده‌ی سیاسی: دیدگاهی انترناسیونالیستی

در هفته‌های اخیر، تظاهرات گسترده‌ای در سراسر ایتالیا درباره‌ی خاورمیانه، غزه و بحران انسانی جاری در فلسطین برگزار شده است. این یادداشت، تأملی است بر تظاهراتی که خود در آن شرکت داشتم و بر پیوند آن با وضعیت خاورمیانه و صحنه‌ی بین‌المللی. این‌که تعداد زیادی از مردم، به‌ویژه جوانان، برای اعتراض به نسل‌کشی، به خیابان‌ها می‌آیند، پدیده‌ای مثبت است. آن‌ها نه جلوی تلویزیون نشسته‌اند و نه در شبکه‌های اجتماعی غرق شده‌اند، بلکه انتخاب می‌کنند در «دنیای واقعی» صدای خود را به گوش همگان برسانند. این امر اهمیت زیادی دارد، زیرا در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که با وجود بمباران روزانه‌ی تصاویر و اخبار تلخ جنگ و کشتار، از نظر سیاسی هنوز بسیار منفعل است. در زندگی روزمره، چه در محیط‌های کاری و محله‌ها، چه در مدارس و دانشگاه‌ها، نشانی از جنبشی چشمگیر دیده نمی‌شود. دیدن هزاران جوان و کارگر در خیابان‌ها نشانه‌ای مثبت است و فرصتی برای پیوند دادن انرژی خام با روشنگری سیاسی سازمان‌یافته و درگیر کردن آنان در مبارزه‌ای انترناسیونالیستی فراهم می‌کند. این تظاهرات دو روح داشت: از یک‌سو اعتراض به کشتار و توحش دولت اسر...