در هفتههای اخیر، تظاهرات گستردهای در سراسر ایتالیا دربارهی خاورمیانه، غزه و بحران انسانی جاری در فلسطین برگزار شده است. این یادداشت، تأملی است بر تظاهراتی که خود در آن شرکت داشتم و بر پیوند آن با وضعیت خاورمیانه و صحنهی بینالمللی. اینکه تعداد زیادی از مردم، بهویژه جوانان، برای اعتراض به نسلکشی، به خیابانها میآیند، پدیدهای مثبت است. آنها نه جلوی تلویزیون نشستهاند و نه در شبکههای اجتماعی غرق شدهاند، بلکه انتخاب میکنند در «دنیای واقعی» صدای خود را به گوش همگان برسانند. این امر اهمیت زیادی دارد، زیرا در جامعهای زندگی میکنیم که با وجود بمباران روزانهی تصاویر و اخبار تلخ جنگ و کشتار، از نظر سیاسی هنوز بسیار منفعل است. در زندگی روزمره، چه در محیطهای کاری و محلهها، چه در مدارس و دانشگاهها، نشانی از جنبشی چشمگیر دیده نمیشود. دیدن هزاران جوان و کارگر در خیابانها نشانهای مثبت است و فرصتی برای پیوند دادن انرژی خام با روشنگری سیاسی سازمانیافته و درگیر کردن آنان در مبارزهای انترناسیونالیستی فراهم میکند. این تظاهرات دو روح داشت: از یکسو اعتراض به کشتار و توحش دولت اسر...
مجلهٔ تحلیل مارکسیستی